قراردادی که در دبی کار میکند، با قراردادی که در تهران عادت دارید فرق دارد
بسیاری از اختلافات تجار ایرانی در امارات از ترجمه آزاد یک قرارداد فارسی، یا امضای پیشنویس انگلیسی طرف مقابل بدون بررسی شروط داوری و فورسماژور آغاز میشود. دادگاه دبی به متن امضاشده نگاه میکند، نه به توافق شفاهی یا پیامهای بعدی.
ما قرارداد را از سه زاویه میخوانیم: قابلیت اجرا در امارات، انطباق با تعهدات طرف ایرانی، و مسیر وصول طلب در صورت نکول.
نمایندگی، توزیع و سرمایهگذاری مشترک
قرارداد نمایندگی تجاری در امارات میتواند حقوق قوی برای نماینده ایجاد کند؛ فسخ ناگهانی گاه خسارتبار است. در جوینتونچر، ابهام در مدیریت، حق امضا و خروج شریک معمولاً منشأ دعواست.
- تعیین قلمرو انحصاری، اهداف فروش و شرایط فسخ
- کنترل حسابهای بانکی مشترک و حق برداشت
- بند محرمانگی، عدم رقابت و مالکیت دارایی فکری
- انتخاب داوری (DIAC، ADGM یا سایر) در برابر محاکم محلی
پرداخت، السی و تحریمهای عملی
مسیر انتقال وجه میان ایران و امارات دائماً در حال تغییر است. قرارداد باید روش پرداخت جایگزین، مسئولیت تأخیر بانکی و تخصیص ریسک نرخ ارز را از پیش مشخص کند. اتکا به چک یا وعده شفاهی صرافی، پروندههای سنگینی ساخته است.
پرسشهای پرتکرار
قانون حاکم را ایران بگذاریم یا امارات؟
پاسخ به محل اجرا، دارایی طرف مقابل و مرجع مطلوب شما بستگی دارد. انتخاب نادرست میتواند رأی را غیرقابل اجرا کند. این موضوع را پیش از امضا موردی بررسی میکنیم.
داوری بهتر است یا دادگاه دبی؟
داوری برای قراردادهای بینالمللی و محرمانه اغلب مناسبتر است؛ دعاوی محلی و اجرایی گاهی در محاکم سریعتر پیش میرود. انتخاب باید با موضوع پرونده هماهنگ باشد.
